Communicatie en de verborgen behoeften

Vanuit jouw eigen kernbehoeften leer je de invalshoeken van de kernbehoeften herkennen die haaks staan op die van jou. Daarnaast leer je hoe je op die andere invalshoek af kunt stemmen.
Dat kan een andere invalshoek van een collega zijn, iemand van het werk, maar daar stopt het niet bij. Ook in je privéleven, zal je merken, kom je dezelfde tegengestelde behoeften tegen. Ook bij mensen die het dichtst bij je staan.
Dat geeft niet alleen meer mogelijkheden, maar het versnelt ook de herkenning. De herkenning is belangrijk is, omdat je met de herkenning begrijpt waarom iemand zo anders reageert.

Dan heb je een keuze die je eerder niet had. De keuze om jouw manier van praten enigszins aan te passen en even de ‘taal’ van de ander te spreken.

De kernbehoeften die aan de basis staan worden het verborgen deel genoemd.  Je kunt ze ontdekken door naar gedrag te kijken, te kijken en te luisteren naar de manier van reageren en naar de wijze van communiceren te luisteren.

1.    De verborgen behoeften

Het verborgen deel zijn de individuele behoeften die ieder mens heeft. De behoeften zijn niet zichtbaar.

2.    Het gedrag

Met de kennis die je in de zelftraining opdoet, wordt het gedrag wat uit de behoefte voortkomt herkenbaar.

3.    De reacties

Ook de reacties die uit de behoefte voortkomen worden herkenbaar.

4.    Communicatie

Hoorbaar is de behoefte in de communicatie. Dat is de sleutel om de ander te bereiken.

Een extra vaardigheid

Wanneer je een ander wilt bereiken, contact wilt leggen, kijk en luister dan met nieuwe kennis naar de ander en ontdek waar hij of zij behoefte aan heeft. Die vaardigheid geeft je net dat beetje meer. Een nieuwe vaardigheid om de ander te bereiken door jouw communicatie enigszins aan te passen. Even de ‘taal’ van de ander spreken. Het maakt het niet uit of het een partner is, een kind, familie, vrienden, collega’s klanten. Het zijn allemaal mensen met  behoeften.

 

Kernbehoeften en communicatie

 

Er zit ruis in de omgang van mensen. Ruis in de vorm van ergernissen, terughoudendheid, verontwaardiging, irritatie, onbegrip, afstand. Een deel van die ruis wordt veroorzaakt door de verschillende kernbehoeften en daarmee de verschillende invalshoeken die mensen hebben. Dat is de stelling. De herkenning van de ruis is de onderbouwing.

Drie groepen mensen. Iemand is meer het een, het ander, of beide in gelijke mate. Een beeld kan dit meer inzichtelijk maken. Elke persoon staat voor een deel van alle mensen.

Drie groepen. Drie invalshoeken. Dan kun je aan al die discussies uit het verleden denken. Het gelijk wat iemand claimt. ‘Daar gaat het toch om’, is dan dikwijls de onderbouwing.

De vader of moeder met hun kinderen. Ook zij proberen het beste te geven. Vanuit hun eigen kernbehoeften. Bij de een is dat orde en regels. Bij de ander is het de eigen keuze en als je maar gelukkig bent.

Maar ook het kind heeft eigen kernbehoeften. Behoefte aan duidelijkheid of aan die eigen keuze. Wie kijkt er naar het kind?

Ouders die het beste proberen te geven. Maar waar heeft het kind behoefte aan?

Discussies tussen mensen. In relaties en in vriendschappen. Kernbehoeften die botsen. Niet worden begrepen en daarom beoordeeld en veroordeeld. ‘Er is ook altijd wat’, over iemand die de behoefte heeft om alles te laten kloppen. Als reactie daarop de opmerking ‘die is zo gemakkelijk en stapt overal maar overheen’. Het misverstand. Eén van de vele. Terwijl de persoonlijke kernbehoeften kwaliteiten van mensen zijn.

Misschien in de evolutie wel bedoeld om elkaar aan te vullen. Een manier om te overleven. In dit tijdsgewricht lijkt het een utopie. De vraag: ‘waar heb jij behoefte aan’. Ook deze vraag aan kinderen, om te kijken wat bij hen past, zodat zij niet zoals zo velen in een functie belanden die haaks op hun behoeften staat. Om kinderen te stimuleren en te motiveren. Hun de tegenstellingen leren en hoe daarmee om te gaan. Samen leren werken door elkaar aan te vullen. Aan ouders, maar dan als individuen. Het overzicht en de verschillen in de kernbehoeften ontdekken en dan steeds maar tot één conclusie komen. Ik ben ik, omdat de ander anders is.

De herwaardering

Kijk je vanuit ik naar anderen, dus met het besef dat de ander heel andere invalshoeken kan hebben, dan ontstaat een nieuwe mogelijkheid en daarmee een nieuwe keuze. Bijvoorbeeld de keuze om niet enkel uit te gaan van je eigen behoefte, maar ook de behoefte van de ander te ontdekken door met deze kennis te kijken en te luisteren. Een totaal andere kijk op mensen kan het gevolg zijn en dat is goed voor ‘ik’ en goed voor de ander. Je bereikt elkaar via de herkende kernbehoefte.