Toekomstgerichte overtuigingen

Er zijn twee groepen overtuigingen. De overtuigingen die iemand op zichzelf of op zijn vroegere en huidige situatie kan plakken en de overtuigingen die op een toekomstige situatie slaan.
De eerste groep is terug te vinden in uitspraken als: ‘ik ben ervan overtuigd dat ik van mijn partner houd’, of ‘ik ben ervan overtuigd dat ik mezelf toen was’, enz.
Het is de vraag of je deze overtuigingen moet gebruiken, ze halen immers je alertheid weg. Want, als je ergens van overtuigd bent, dan denk je er niet meer over na. Waarom zou je. Je weet het immers al.

Toch zijn het niet deze overtuigingen die jou uit evenwicht brengen. Dat is de tweede groep. De toekomstgerichte overtuigingen. Dan klinkt het als: ‘ik ben ervan overtuigd dat we altijd bij elkaar blijven’, of ‘ik blijf altijd mezelf’, of ‘die komt wel terug’, of ‘daar kunt u nog jaren in rijden’ of ‘mij kan niets meer gebeuren’.
De stelligheid waar het mee uitgesproken wordt en het feit dat het over iets in de toekomst gaat, is de beste aanwijzing van het zeker weten.
Het heeft iets fascinerends wanneer je naar mensen luistert met de wetenschap dat zij niet in de toekomst kunnen kijken en je hoort hen vervolgens een toekomstgerichte overtuiging uitspreken.
Dat gaat wel door. Dat komt wel goed. Dat doet hij wel, en vele, vele anderen zijn dagelijks te horen.

De leiders

Ze kunnen sterk overkomen, de leiders met toekomstgerichte overtuigingen. Krachtig, zelfverzekerd, zelfs authentiek.
Op het moment dat iemand een toekomstgerichte overtuiging uitspreekt, dan hoor je, als je goed luistert iets meer stemverheffing. De uitspraken worden benadrukt. Soms hoor je de woorden ‘zeker weten’. Armbewegingen bij: ‘dat doet die nooit. Zo kan het niet gaan, dat lukt ‘m nooit’.
Woorden en zinnen die een invulling van een toekomstige situatie beschrijven met daarbij het zeker weten.

Ik weet het niet

Dan lijkt ‘ik weet het niet’, als het over de toekomst gaat, lang niet zo sterk. Terwijl dit het enige reële antwoord is.
Een man of vrouw met veel toekomstgerichte overtuigingen kan nog wel eens sterk overkomen. Waar de een hoopt, twijfelt, of zich zorgen maakt, kan de inbreng van de ander de toekomstgerichte overtuiging zijn. ‘Het komt wel goed. Het gaat wel door’.

Niemand die zich realiseert dat je dit niet kunt weten. Maar het is wel prettig om te horen dat het wel goed komt. Want je weet het nooit. Misschien dat die ander het op de een of andere manier toch weet. Misschien heeft die een gave die jij mist. In het verleden had hij het ook dikwijls bij het rechte eind.
Geruststelling kan zelfs het gevolg zijn, want hij heeft gezegd dat het goed komt. Scènes die zich elke dag afspelen in een wereld die maar doordraait. Een universeel gedachtepatroon.

En dan komt het goed, of dan gaat het door en dan volgt de reactie. ‘Heb ik het je niet gezegd? Nou?’
De boodschap die je daarachter kunt horen is ‘luister nu maar naar mij’. Dat is dan ook precies wat er gebeurt. Hij lijkt een goede leider.
De realiteit zegt, dat de man of vrouw die het allemaal al wist, een gok heeft genomen. Onbewust, zich niet bewust van de begrenzing van zijn of haar denken. Maar de gok is goed uitgevallen. De status wordt verhoogd. Er wordt meer naar hem of haar geluisterd. Als meteorieten schieten ze omhoog. Totdat ook zij misgokken. De natuur doet z‟n werk.

Wat is de prijs van toekomstgerichte overtuigingen?

Verwachtingen. Wat de mens zoekt is zekerheid voor de toekomst, terwijl de natuurwetten zeggen dat dit niet kan. Hiermee proberen we ons territorium te vergroten. Nu is niet genoeg, we willen meer en daar is veel van ons denken en handelen op gericht. We steken er veel energie in.

Een leider

Een leider die zegt dat het goed komt, dat we zullen winnen. Een leider die een mooie toekomst voorhoudt. Het lijkt toch beter dan de leider die het ook niet weet. Gewoon omdat zij of hij het niet kan weten. Inschatten, dat kan wel. Maar weten? Ook een leider is een gewoon mens. Met kwaliteiten en net als ieder mens met beperkingen. En een van die beperkingen is dat je als mens niet kunt weten wat er in de toekomst gaat gebeuren.

 

 

Share

Bezorgd zijn en je zorgen maken

Taalkundig is er al een verschil. Iemand is bezorgd of iemand maakt zich zorgen. Het zorgen maken lijkt een meer actieve reactie op een situatie of gebeurtenis. Je maakt (werkwoord)  je zorgen.

Het effect van bezorgd zijn, is een verhoogde alertheid gericht op een bepaalde situatie. Bij zorgen maken gebeurt het tegenovergestelde. Mensen die ik dat vroeg omschreven zorgen maken als iets wat hun overkwam. Hoewel een ieder wel wist dat zorgen maken geen zin heeft en dat het een aanslag op lichaam en geest is, was de meest gehoorde reactie: dat gebeurt nu eenmaal. Daar kan je niets aan doen. Ik kan het niet stoppen of tegenhouden.

Bezorgd zijn, lijkt een functie te hebben. Aandacht en alertheid voor iets wat in de toekomst kan gebeuren.

De functie die zorgen maken heeft, werd tijdens het onderzoek niet duidelijk. Geen van de geïnterviewden had hier een antwoord op. Een ieder vond het zinloos en beschreef zorgen maken als iets wat blijkbaar bij de mens hoort. Het gebeurt gewoon.

Genoeg redenen om naar de bron te zoeken die aan de basis ligt van zorgen maken. Duidelijk werd dat te veel informatie of te weinig informatie in veel gevallen een rol speelde. De patronen werden zichtbaar toen naar de gedachten werd gevraagd van het moment dat het zorgen maken begon. Het bleek dat bij alle personen één of meerdere vragen de rode draad was die zij deelden.

De situaties waren uiteenlopend. De reactie was hetzelfde.

  • Situatie: iemand is te laat.
  • Reactie: waar blijft zij nou? Er zal toch niets gebeurd zijn?
  • Effect: angstgevoel
  • Reactie: fantasiegedachten. Als ze maar geen ongeluk heeft gehad.

 

  • Situatie: Iemand maakt een opmerking
  • Reactie, vragen als: waarom zei hij dat?
  • Effect: gevoel van onrust.
  • Reactie: fantasiegedachten. Misschien is hij op mijn baan uit.

De bron van zorgen maken wordt dus gevormd door vragen. Niet te beantwoorden vragen. Leer daarom het speelveld van je denken herkennen en gebruik het speelveld als filter bij de vragen die je jezelf stelt. Daarmee kom je in een andere belevingswereld. De wereld van de werkelijkheid.

Het is één van de gedachtepatronen die een rol spelen bij de opbouw van stress, piekeren en natuurlijk zorgen maken.

 

Share

De stem waar we mee denken en het speelveld van je denken

Er is een stem in ons hoofd die de hele dag door praat. Wanneer iemand zich daar bewust van is en er van tijd tot tijd bij stilstaat, dan zijn in die stem de verschillende posities die deze inneemt te horen. Wanneer iemand zich iets wil herinneren, dan wordt een beroep op het geheugen gedaan. De stem in ons hoofd neemt daarbij een bepaalde positie in. Dan denken we dus anders. Door iets te fantaseren wordt weer een andere positie ingenomen. Dan volgt er een heel rijtje dat steeds andere posities aangeeft. Overdenken, nadenken, indenken, bedenken, doordenken, enz. Het is dezelfde stem, maar vanuit verschillende posities. De code, ofwel codering die de stem in ons hoofd gebruikt, is de taal.

Zo loopt een moeder met haar kleine kind door het park. ‘Kijk’ zegt ze ‘dat is gras’. Wanneer ze weer door het park loopt en het kind roept gras, dan is de moeder blij verrast. Ze heeft een code doorgegeven.

We denken in codes

Zo hebben we elk voorwerp en situatie gecodeerd en elke keer stellen de taalpuristen de taal enigszins bij. Iets wat in dit kader niet alleen wenselijk is, maar ook bijdraagt aan een verdere ontwikkeling van de mens. Daarom is het goed leren gebruiken van de taal zo belangrijk. Benoemen is ordenen en alles wat is benoemd, is herkenbaar en overdraagbaar. Vroeger was iemand gewoon gek of krankzinnig. Tegenwoordig zijn daar talloze benamingen voor. Het goed benoemen geeft de mogelijkheid iets beter uit te leggen en er daardoor er gerichter mee om te gaan.

Manier van denken is aangeleerd

Naast het aanleren van de codes om alles te benoemen, gras, boom, eten, leren volwassenen hun kinderen ook hun manier van denken. Net als onze ouder(s) en hun voorouders dat deden. Net als onze ouders zeggen we: er kan niets gebeuren. Een toekomstgerichte overtuiging, één van de zes kerngedachten. Maar ooit gebeurt er wel wat. Een deur die slaat, terwijl het kind half slaapt. Het doet geen pijn, terwijl het toch pijn doet. Allemaal kleine gebeurtenissen die de wereld van een kind doen wankelen. Dat kan je wel, als jij je best maar doet. En dan lukt het niet. Het kind kan het niet, in ieder geval niet op dat moment. Het kind ziet en hoort de verwachtingen van de ouders en leert ook verwachtingen te hebben. Het kind hoort en ziet de teleurstellingen van de ouders en leert ook teleurstellingen te hebben. Teleurstellingen zijn de prijs van de verwachting. Daarmee zijn niet alleen de codes doorgegeven, maar ook het denkpatroon, het gebruik van de codes.

Onthaasten

Zover we kunnen weten zijn in de hele geschiedenis van de mens de grootste wensen voldoende voedsel, veiligheid, warmte en gezondheid geweest. We leven in de uitgekomen droom van onze voorouders. Blijkbaar zijn we niet in staat om dat te stoppen wat ons voortdrijft. ‘Alles gaat tegenwoordig zo snel’, is een uitspraak die duidt op situaties en gebeurtenissen. Onze gedachten gaan zo snel, is een uitspraak wat duidt op ons denken. De samenhang met situaties en ons denken is er. We moeten vertragen en dat kan door ons denken te vertragen. Dat is een kern van het GAP. Leren stilstaan bij de gedachten die we hebben, is een vorm van vertragen.

Toekomstgerichte overtuigingen

Niet bij alle gedachten, want dat gaat niet. Het zijn er te veel. We moeten leren stilstaan bij de kerngedachten die we tussen al die gedachten hebben. Zoals de toekomstgerichte overtuigingen. Het virus voor ons denken. Steeds maar nadenken over iets wat in de toekomst ligt om daar zekerheden te zoeken en denken te vinden. Zekerheden die er niet zijn. Niet kunnen zijn, omdat de toekomst er nog niet is. De situatie heeft nog niet plaatsgevonden. Toch denken we, wanneer we nadenken, te weten wat er in de toekomst gaat gebeuren. We voelen zelfs nu de effecten er al van. Een grens van het speelveld van ons denken geeft aan waar het kunnen weten stopt. Onbewust gaan we die grens over. Dat doen we met drie kerngedachten.

De niet herkende fantasiegedachten

Stel dat, als, misschien, ik denk, zij denken, ik wou, ik zou, zijn allemaal aanzetten tot een langdurig denkproces over wat er misschien eventueel kan gaan gebeuren, of hoe het gegaan had kunnen zijn. Kan gebeuren, want dikwijls loopt het toch weer anders, of het is al voorbij.

De niet te beantwoorden vragen

Vragen die we onszelf stellen en dan zoeken we naar de antwoorden. Antwoorden die er voor ons niet zijn, omdat de mogelijkheden die we met ons denken hebben begrensd zijn. We zoeken, maar kunnen niets vinden en raken verstrikt in fantasiegedachten.

Kerngedachten

Ze zitten tussen al die gedachten die we hebben. Soms goed voor ons en helpen ze ons verder. Soms slecht voor ons en houden ze ons tegen om vrij te zijn. Dat maakt de herkenning zo nodig. Steeds meer, steeds sneller gaan onze gedachten. De wereld om ons heen doet dat ook.

Toch is er een keuze. De keuze zit in hoe wij ermee omgaan. De keuze zit in hoe jij ermee omgaat. Af en toe je denken stilzetten kan hierbij helpen.

Share

Boek Gedachtenanalyse met recensie door Bibilon

Recensie van Biblion

Herman en Ernie Beuker zijn de bedenkers en ontwikkelaars van een methodiek om door een verandering in denken evenwicht in het leven te vinden.

Als zelfstandig trainer heeft Herman zich gespecialiseerd in motivatie- en gedachtenmanagement. Mensen maken heel wat fouten in hun denken en die blijken ook steeds maar doorgegeven te worden en dit kan een verdere ontwikkeling in de weg staan. Men kan zijn gedachtestroom stilzetten door de herkenning van een kerngedachte. Het biedt dan een mogelijkheid om uit een tunnel te komen en de manier van denken sterk  te verbeteren. Dit is mogelijk door zelftraining via praktische oefeningen.

Aan de orde zijn thema’s als: de stem in je hoofd; het speelveld van je denken; ontdek je kernidentiteit, het Ik; overtuigingen; de mensen in je hoofd; opvoeding – doorbreek de cirkel; relaties en werk.

Voor iedereen die door een gedachteanalyse een positieve verandering in zijn leven teweeg wil brengen. Actueel om in onze drukke samenleving eens bij jezelf stil te staan.

Helder geschreven.

Mooie vormgeving.

Geen illustraties. Een enkel schema. Een zeer beperkte literatuurlijst. Geen register.

Recensent: Drs. Ben Daeter Biblion

 

 

 

 

 

 

Share

Een verandering van denken en hoe we met elkaar omgaan

Een verandering van binnenuit. Dat is het idee.

De gedachten die wij mensen hebben

Het is vele jaren geleden dat ik elf mogelijkheden voor werk had en daarbij stilstond. Ik maakte een top-downlijstje waarbij de eerste drie voor mij als zeker geplaatst werden. Zes zeer waarschijnlijk en twee een goede mogelijkheid. Het kon niet anders dan dat er in ieder geval een, maar zeer waarschijnlijk meer door zou gaan. Dat was mijn conclusie.

Niets ging uiteindelijk door en allemaal om redenen die ik niet had bedacht. Toen wist ik het. Ik kan nooit zeker weten wat er in de toekomst gebeurt. Elf mogelijkheden en dan de schok.

Die schok wil ik iedereen geven. Niet met elf mogelijkheden, maar met besef dat we niet kunnen weten wat er in de toekomst gebeurt. Later kwam daar nog de vaststelling bij dat ik ook niet kan weten wat een ander denkt of voelt. Net als de toekomst kan ik het inschatten, maar niet weten. De derde vaststelling was dat ik niet in oneindigheid kan denken.

Daarmee had ik de kaders voor mijn denken. Binnen die kaders kan ik weten. Met dat kader ging ik naar mensen luisteren en doe dat nog steeds. Honderden mensen heb ik gevraagd: wat dacht je toen of wat dacht je net en vanuit die informatie heb ik een filter ontwikkeld. Een filter voor de gedachten die we hebben en de uitspraken die we doen. Bedoeld om een verandering te brengen.

De journalist die de niet herkende fantasiegedachte hoort, weet dat wat hij hoort, één mogelijkheid is. Zegt de journalist dat, met daarbij dat er veel meer mogelijk is, dan is er een verandering.

Een politicus heeft een idee en het debat begint. Dan hoor je ze, de toekomstgerichte overtuigingen, de niet herkende fantasiegedachten en niet te vergeten, de niet te beantwoorden vragen. Hoe denkt u dat de mensen zullen reageren? Het antwoord op de vraag wordt niet gegeven. Het idee wordt weggehoond. Er is een niet te beantwoorden vraag gesteld. Debat gewonnen. Het werkt als een trein. Totdat de vraag wordt herkend. Toch maar weer die journalist?

Dat is wat ik hoor als ik over de politiek lees en luister.

Geen nieuwe partij. Niet weer these – antithese en zelden synthese. Oude patronen die, zoals het lijkt, hun langste tijd hebben gehad. De twee wegen gedachte die de mens gevangen houdt. Misschien is dit filter een alternatief. Mensen naar de werkelijkheid krijgen door de gedachten en uitspraken te herkennen die dit tegenhouden. De politici, maar ook de bakker op de hoek.  Een filter zonder boodschap, zonder sturing, zonder ideologie. Los van these en antithese.

Situaties, gebeurtenissen, roepen gedachten op en die bepalen onze reactie. We zoeken de verlossing in de situatie of een gebeurtenis. Maar misschien moeten we het in de gedachten zoeken die door de situatie of gebeurtenis worden opgeroepen en daarmee aan de gang gaan.

Share
Scroll Up